Het was van mei geleden dat ik nog in Niigata geweest was. Veel te langgeleden naar mijn zin. Mijn gedachten en verlangens gingen al sinds begin september in oostelijke richting en achter mijn netvlies kreeg ik al een tijd van die korte, als bliksemflitsen ogende flash backs van mooie plaatsjes en aangename momenten, die in de afgelopen jaren, in deze mooie streek, een diepe indruk op mij nagelaten hebben. Zelfs tijdens mijn onrustige slaap in het vliegtuig zag ik voortdurend de groene golvende heuvels van Yamakoshi voor mij en de lachende gezichten van onze Japanse kwekers en medewerkers. Ik wist al hoe ik Niigata zou aantreffen. Hoe het zou zijn om onze oude vrienden weer te zien. Hoe fier ze hun nieuwe koioogst zouden tonen. Zoals altijd zouden het heerlijke dagen worden, vol verrassingen telkens ik bij een kweker in de vijvers zou kijken en zijn nieuwe kweekproducten zou beoordelen.

Toch was het eerste contact niet helemaal zoals ik verwacht had. Natuurlijk was het landschap prachtig. De zon stond stralend aan de hemel, de temperatuur was vooraan in de twintig en de zo bekende, specifieke oosterse geuren, waar ik zo van hou, waren alom tegenwoordig.

Maar het waren de wonden, de grote kale geelbruine kwetsuren op de bergwanden. Daar waar de flanken, met de hele vegetatie omlaag gegleden waren tijdens de grote aardbeving van oktober 2004. Ik dacht dat de meeste herstellingswerken al wel voltooid zouden zijn, maar had me sterk vergist. Er was veel meer schade dan men vermoedde en omdat de Japanners nu eenmaal degelijk werk leveren en in het gebergte werken aartsmoeilijk is, duren de verstevigingen en ondersteuningen van de vele tientallen gevaarlijke hellingen veel langer. Met man en macht wordt er, zeven dagen op zeven, gewerkt om zoveel mogelijk klaar te krijgen, voordat midden december de hele streek onder een dik pak sneeuw zal verdwijnen. Dan zal verder werken onmogelijk worden.

Maar niet getreurd. Er hing een goede sfeer in Niigata. Al onze kwekers bleken zeer tevreden. Sinds het voorjaar, toen er paniek uitgebroken was, omdat door het importeren van enkele nieuwe ouderdieren uit andere streken, bij enkele kwekers KHV geconstateerd was, had er zich geen enkel verdacht geval meer voorgedaan. Men had toen bij deze ongelukkigen alles vernietigd. De kwekers hadden dadelijk, in overleg met de Shinkokai - hun beroepsvereniging besloten om, tijdens de warme zomer alle vissen goed te observeren tot men zekerheid had dat het hele koibestand gezond bleef. Ze besloten ook om al die tijd niet meer te exporteren en geen enkele koi uit andere streken werd nog in de Niigata prefectuur toegelaten.
De hele zomer was alles rustig gebleven. Er had zich niets meer voorgedaan. En wat meer was, de kweek was op alle plaatsen geweldig goed geslaagd.

Dit was het tweede kweekseizoen na de aardbeving. De nieuwe babykoi zagen er overal sterk en vitaal uit met heldere kleuren en mooie patronen. Ik ben er van overtuigd dat we in het voorjaar weer mooie tategoi zullen vinden. Ook de nu tweejarige vissen van vorig seizoen en een aanzienlijk deel van de meerjarige koi waren van een zeer hoge kwaliteit. Ik heb dan ook mijn vooropgezet budget ver overschreden. 188 koi, gaande van zeer hoge tot All Japan show kwaliteit, zullen onze richting uit komen. Ook een vijftal Gosanke juweeltjes die ik op de Matsunosuke veiling van Toshio en Toshiuki Sakai kon bemachtigen. Ik mag met fierheid zeggen dat we ons weer overtroffen hebben.

Gezien de strenge gezondheidscontroles in Niigata, zullen onze nieuwe aanwinsten maar eerst rond 20 november overgevlogen worden. Wie daar meer wil over weten raden we aan om - Nieuws en Tips - op onze site regelmatig te bezoeken. Door deze late aanvoer, zullen onze Opendeurdagen ook later plaatsvinden dan andere jaren. Waarschijnlijk tijdens het weekeind van 2 en 3 december. De juiste datum zullen we nog meedelen.

Piet