De robuuste bloemen van de Victoria hebben eenzelfde structuur als bloemen van andere geslachten uit de Nymphaeaceae familie ( familie der waterlelies ), waaronder de gewone waterlelie en de lotusbloem. De bloemen zijn wel wat groter van stuk, soms tot 30 cm in diameter. Elke bloem van V. amazonica opent zich twee nachten achtereen, terwijl deze overdag gesloten blijft. De eerste avond opent zich een smetloze, witte bloem, waarbij een zeer sterke, zoete geur wordt verspreid. De geur trekt aaskevers van het soort Cyclocephala hardyi aan, die voor bestuiving van de vrouwelijke bloem zorgen. De stamper wordt bestoven door stuifmeel die de kevertjes hebben meegenomen van een vorige bloem. Aan het eind van de nacht zal de bloem zich sluiten, waarbij de aaskevers opgesloten raken. Vanaf dat moment worden de beestjes gegijzeld, terwijl de bloem van geslacht verandert. Als de bloem zich dan na zonsondergang opent is de metamorfose voltooid. De vrouwelijke bloem is mannelijk geworden en van wit naar donkerroze verkleurd. De gegijzelde kevers klauteren weer naar buiten, waarbij ze zichzelf onder het stuifmeel smeren. De cyclus is dan rond, want met dit stuifmeel kan weer een volgende bloem worden bevrucht. Als de kevers hun werk hebben gedaan, duikt de bloem onder, waar het zaad wordt gevormd.