Wat geconstateerd wordt bij drijvende krabbescheervegetaties, is dat het water eronder een vrij laag gehalte aan zuurstof bevat in de zomer. In de lente stijgt het zuurstofgehalte door fotosynthese onder water, maar eens de planten drijven verandert de situatie. Krabbescheer ademt dan onder water maar geeft de uit de fotosynthese voorkomende zuurstof af aan de lucht. Dit is een strategie van deze plant. Krabbescheer heeft namelijk veel fosfor nodig. Het probleem met fosfor is dat deze onder zuurstofrijke omstandigheden sterk gebonden is en dus niet beschikbaar voor de plant. Een krabbescheerveld creëert daarom zelf zuurstofarm water zodat de fosfor beschikbaar komt. Het gevolg van zo’n zuurstofarme waterlaag is dat de omzetting van organische stoffen in minerale meststoffen niet meer volledig plaatsgrijpt, en dat er een ophoping van ammonium kan plaatsvinden, ammonium dat voor een aantal waterplantensoorten giftig is. Krabbescheer krijgt hierdoor een soort monopolie. Opgelet dus: zorg dat de planten niet heel je waterpartij inpalmen want dan gaat er zuurstofgebrek heersen.